De wereldkerk zit om de hoek

Trajectbegeleider Martijn van den Bogaard deelt: ‘Als ik de drempel overstap van de pastorie, een rijtjeshuis midden in Houten, weet ik me in Afrika. Een kamer vol bankstellen met kleedjes over de rug- en armleuningen. Portretten van staatshoofden aan de muur. Een tafel waarop enkele warmhoud-pannen aankondigen dat we niet alleen voor een kopje thee zijn uitgenodigd.

Op deze zondag begin april spreek ik samen met een paar leden van de Sionkerk in Houten met Jacob Drale en Richard Ocheng. Zij zijn lid van de Zuid-Soedanese gemeente die samenkomt in een school in Houten. We waren daar te gast in een feestelijke dienst. De voorganger van de gemeente, dominee Drale, is zelf niet thuis. Hij is in Noord-Oeganda. Op bezoek in de vluchtelingenkampen waar gemeenteleden en familieleden de laatste weken zijn heengevlucht. Hun kerken en huizen in Zuid-Soedan zijn inmiddels leeggeroofd. De gemeenteleden in Nederland helpen om in de kampen weer een kerk en school op te zetten.

Dat geeft de discussies die we hebben over christen-zijn in het dagelijks leven een diep reliëf. “Jullie denken dat alles van jezelf is, omdat je het zelf verdiend hebt, omdat je alles onder controle hebt. Wij geloven en leven vanuit de overtuiging dat ons leven en wat we hebben allemaal van God is.” merkt één van hen op. Inwendig sputteren we een beetje tegen, maar heeft hij misschien toch wel gelijk?

Al pratend zien we ook overeenkomsten. “Ik zorg dat ik elke morgen om 6 uur op mijn werk in Den Haag ben om met een paar van mijn collega’s te bidden”, vertelt Richard die al meer dan 15 jaar in Nederland woont. “Ik lees en bid altijd in de trein op weg naar Den Haag”, zegt Pieter. “Toen ik vastliep in een complexe vraagstuk, suggereerde een collega me om ervoor te bidden.”, merkt Peter op als we iets later in het gesprek zijn. En Jacob deelt aan het eind weer een andere ervaring: “Mijn collega’s in het distributiecentrum zien me een beetje als hun pastor en vragen me om voor hen te bidden, ook al gaan ze niet naar de kerk.”

Bidden voordat je gaat werken. Bidden op je werk. Bidden als je vastloopt in de inhoud. Bidden voor collega’s. Gebed blijkt het refrein van onze gesprekken. Nog voor woorden of daden, is dat de eerste stap als we ons geloof willen verbinden met ons dagelijks leven. Terwijl wij praten, heeft de vrouw van de dominee in de keuken de maaltijd verder afgemaakt: rijst, maïspap, bonen, kip, koolsalade. We scheppen op en eten met ons bord op de knieën, terwijl we verder praten en lachen over culturele verschillen. Richard laat op zijn telefoon de foto’s zien die hij recent heeft gemaakt in Zuid-Soedan en Oeganda. Zo worden anonieme beelden van stromen vluchtelingen ineens foto’s van mensen met een naam, een verhaal.

De wereldkerk woont om de hoek. Het is zo makkelijk om hen te spreken en te ontmoeten. Na deze ontmoeting vraag ik me af: waarom doen we dit niet vaker?